می روم اما گام هایم توان راه رفتن را ندارد

حس می کنم چیزی را گم کرده ام

اما نه؛ من چیزی برای گم شدن نیاورده بودم

آه خدایا من قلبم را گم کرده ام

که نمی دانم کی هستم، کجا هستم، برای چه زنده ام و به کجا می روم

من مانند قایق شکسته هستم  که نا خدایم را گم کرده ام

و لرزان لرزان در طوفان های بی کسی غرق می شوم

و خودم را در غرش طوفان ها گم کرده ام

شاید من برگ زرد از درخت خزان باشم

که دست سرد و نا مهربان خزان از شاخم چیده است

و بدون کدام پناه گاهی روی آب افتاده ام

با وجود که همه اطرافم آزاد است

من هیچ راهی برای رفتن ندارم

وقتی از جایم حرکت می کنم

حس می کنم همه جا تاریک است

تنها راهی که می بینم، منتهی به تو می شود

یعنی باید با تو باشم برای همیشه

.............................

پرویز قرین:

عشق موهبتي ست الهي كه خداي مهربان به آن دسته از بندگانش

 كه خيلي دوستشان داره اعطاء

ميكنه پس اگه ازآن دسته هستي و عاشقی، قدر عشقت

را بدان چرا كه زندگي بدون عشق فنا و

پوچه و هيچ معني و مفهومي نداره.

براي عشق تمنا كن ولي خار نشو.

براي عشق قبول كن ولي غرورت را از دست نده.

براي عشق گريه كن ولي به كسي نگو.

براي عشق مثل شمع بسوز ولي نگذار پروانه ببينه.

براي عشق پيمان ببند ولي پيمان نشكن.

براي عشق جان خودت رل بده ولي جان كسي را نگير.

براي عشق وصال كن ولي فرار نكن.

براي عشق زندگي كن ولي عاشقانه زندگي كن.

براي عشق بمير ولي كسي رو نكش.

براي عشق خودت باش ولي خوب باش

اگه عاشق هستی به عشقت احترام بگذار تا هميشه برایش عزيز بماني

فرقي نميكنه كي باشه و

چي باشه حتي يك گل هم احساس داره و احساس آدم ها

را درك ميكنه.

تقديم به آن مهرباني كه گفت دوست خوب بايد

 چه خصوصياتي داشته باشه.

اگر در ديده مجنون نشيني                   به غير از خوبي ليلي  نبيني

گر  مرد رهي ميان خون بايد رفت                       از پاي فتاده سرنگون بايد رفت

تو پاي به راه در نه و هيچ مگو                   خود راه بگويدت كه چون بايد رفت

دوستان گل و مهربانم بيائيد فرق عشق با هوس را بدانيم

تا بتوانيم خوشبخت و راحت زندگي كنيم.

عشق من از جنگل خون آمده                  ازكنار قبر مجنون آمده

عشق من اين لولي عيار و مست           در صداقت پيشگي نم نم شكست.

برایت می نویسم

فریاد کنم اندوه سال های نبودنت را

آنقدر از من دوری که برای رسیدن

تقویم قد نمی دهد

اما برایت می نویسم

از ته مانده غرورم

ودل تهی

و چشم های منتظر

و دردی که با دیدنت تسکین می یابد

از همه وهمه که نشان نبودنت را میدهد

و تمام نامه ها را به آدرسی که ندارم پست خواهم کرد

می خواهم دوباره بنویسم شاید کمی تسکین بگیرم

می خواهم بگویم چرا دنیای ما این قسمی است؟

چرا با من با تو بد  میکنه... بد کرد

چرا بعد این همه آشفتگی و دربه دری همه میگویند زندگی کن؟

آخر چه طور...؟ من که کاری به کسی نداشتم

فقط نان عشقم را می خوردم

به قول شما فقط زندگی می کردم

من که به همان دل خوشی های کوچکم قانع بودم

چیزی نخواستم از این دنیا

و عشق یعنی گذشتن از خود بخاطر یار. عشق یعنی دوست داشتن

به حد انفجار حتی اگر کنارت

نباشد و حتی اگر از راه دور برایت بگویند فدایم شو  فدایش شوی .

من هم فدای تو میشم هر چند

که کنارم نیستی ولی با یادت زنده هستم و زندگی میکنم.

خدانگهدار دوستان گلم عاشق باشيد و سبز

¶´´´´´´´´´´´´´´´´´´´o¶$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$¶¶¶
¶´´´´´´´´´´´´´´´´´´´¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶
¶´´´´´´´´´´´´´´´´´´´¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶$$$$¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶
¶´´´´´´¶¶¶¶¶¶¶¶¶´´´´7¶$$$$¶¶¶¶¶$$$¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶
¶´´´´1¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¢´´´¶¶$$$$¶¶$$¶¶$$¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶
¶´´´¶¶¶¶¶$¶¶¶¶¶¶¶¶1´´¶¶¶$$$$$$$$$$$$¶¶¶¶¶¶$¶¶
¶´¶¶¶¶$$$$$$$$??¶¶¶¶´´´¶¶$$$$$$$$$$$$$$$¶$¶¶¶
¶¶¶¶¶¶$$$$$$¶$$$$$¶¶¶´´¶¶$$$$$$$$$$$$$$$$$$¶¶
¶¶¶¶$$$¶¶¶¶¶¶¶$$$$¶¶¶$´¶¶¶¶$$$$$$$¶¶¶¶¶$$$$¶¶
¶¶¶¶$$$¶$$$$¶$$$¶¶¶¶¶¶¶¶¢¶¶¶¶$¶¶¶¶¶$????????¶¶
¶¶¶$$$$¶$$$$¶$$$$$$$$$$¶´´o¶¶¶¶¶¶¶??$$$$$¶¶¶¶
¶¶¶¶$$$¶¶$¶¶¶¶$$$$$$$$¶¶¶´´´¶¶¶7´$$$¶$¶¶$$$¶¶
¶¶¶¶$$$$$$¶$$¶$$$$$$$$$¶¶´´´´´´´¢¶¶$$$$$$$$¶¶
¶¶¶¶¶¶$?$$¶$$$$$$$$$$$$$¶¶´´oo´´¶¶$$$¶$$$$$$¶
¶´¶¶¶¶¶$$$$$¶¶¶¶¶¶¶$$$¶¶¶¶¶´7´7¶¶$$$$$$$$$$$¶
¶´´´¶¶???$???$¶¶$$$¶¶¶¶¶¶¢´´´¶¶¶¶$¶¶$$$$$$$$¶
¶´´´?¶$$??$$$??¶¶$$$¶¶o´´´´´¶¶¶$$$$$$$$$$$$¶¶
¶´´´´¶¶$$?$?$$?$¶¶¶¶¶?´´´´¢¶¶¶$$$$$$$$$$$¶¶$¶
¶´´´´o¶¶$?$$$???$¶¶¶¶´´´?¶¶¶$$$$$$$$$$$$$¶$$¶
¶´´´´´¶¶¶$$$$??$?¶¶¶¶´¶¶¶¶$?$$$$$¶¶¶$$$$¶$$$¶
¶´´o¶¶¶$¶¶¶¶$$?$??¶¶´´¶¶¶$$$$$$$$$$$$$¶¶$$$$¶
¶¶¶¶¶¶$$$$¶¶¶$??$$¶´´´¢¶¶$$$$$¶$$$$$$¶¶¶$$$$¶
¶¶¶$$$$$$$¶¶¶¶$$$$¶¶1´´¶¶?$$$¶$$$¶$$$$$$$$$$¶
¶¶$$??$$$¶$$$¶¶$$$$¶¶¶´¶¶$$$$$$$$$$¶¶$$$$$$$¶
¶???$$$$$$$¶¶$$$$$$?¶¶¶¶¶$$¶¶$$$¶¶¶$$$$$$$$¶¶
¶$¶$$$$$$$$$¶¶$¶$$$$$$$$$$$¶¶$$$$¶$$¶¶¶$$$$$¶
¶$$$$$$¶$$$$¶$¶¶$¶$$¶¶$$$$$$$$$¶¶$$¶$$$¶$$$$¶

آه... بوی خاک نجاتم داد نه شمارش ستاره ها تسکینم

 چرا صدایم کردی؟چرا؟

من آنقدر واژه فرسوده ام ...بی رویا...بی خیال...

تا او شود آرزویم...رویایم و خیالم

من آنقدر بی بهانه نوشتم ...بی بهانه خواندم...

بی بهانه زندگی کردم...من آنقدر فریاد زدم

 برای... ماندنش ...ولی او رفت ودیگر هیچوقت نخواهد امد

گفتم می روم و در مرام ما رفتن مردن بود...

وحالا سالهاست مرده ام

               پرویز قرین

سلام دوست عزیزم

متن آهنگ شاد مهر عقیلی :

آغوشتو به غیر من به روی هیشکی وا نکن

منو از این دلخوشی و آرامشم جدا نکن

من برای با تو بودن پر عشق و خواهشم

واسه بودن کنارت تو بگو به هر کجا پر میکشم

منو تو آغوشت بگیر آغوش تو مقدسه

بوسیدنت برای من تولد یک نفسه

چشمای مهربون تو منو به آتیش میکشه

نوازش دستای تو عادته ترکم نمیشه

فقط تو آغوش خودم دغدغه هاتو جابذار

به پای عشق من بمون هیچ کسو جای من نیار

مهر لباتو روی تن و روی لب کسی نزن

فقط به من بوسه بزن به روح و جسم و تن من

   پرویز قرین :

دلم گرفته است...مي خواهم بگريم اما اشك به ميهماني چشمانم نمي آيد

تنم خسته و روحم رنجور گشته

و مي خواهم از اين همه ناراحتي بگريزم

 اما پاهايم مرا ياري نمي كنند

 مانند پرنده ايي در قفس زنداني گشته ام

 از اين همه تكرار خسته شده ام

چقدر دلم مي خواهد طعم واقعي زندگي را بچشم

 چقدر دلم مي خواهد مثل قديم عاشق هم بوديم

چقدر دلم مي خواهد مثل قديم كلمه ي دوستت دارم را هر روز از زبانت بشنوم

 ولي افسوس آن كلمه كه مرا به زندگي اميدوار مي كرد

 حال به فرا موشي سپرده شد

و جايش را تحقير گرفت .

این غزل و خط استاد حسین منزوی است

شعری از خودم :

من شعر می سرایم

و ترانه عشق سر می دهم

اما افسوس

افسوس که همه جا تاریک است

خورشید به خواب رفته است، فانوس مهتاب خاموش شده است و شمعی برای

روشن کردن ندارم

بلبل از شهر ما رخت سفر بسته است

گل ها همه ازبی آبی پژمرده شده اند

باغ ها باغبان ندارد

جوی ها دیگر خشکیده اند

و دهقانی نیست تا آنها را سیراب کند

پس برای کی شعر بسرایم؟

وصف که را گویم و از کدام خوبی یاد نمایم؟

آیا درین مرزو بوم کسی یا چیزی باقی مانده است؟

تا برایش شعر بسرایم

نه !

نه هرگز نه !

پلک های چشمان من نیز به هم نزدیک می شود، گویا آهنگ خواب دارند

ولی همت اجازه نمی دهد

پس من بیدار می مانم و ترانه عشق سر می دهم

من شعر می سرایم

وترانه عشق سر می دهم

    پرویز قرین

من کبوترهای شعرم را دهم پرواز؟

شهر را گویی نفس در سینه پنهان هست.

شاخسار لحظه ها را برگی از برگی نمی جنبد.

آسمان در چار دیوار ملال خویش زندانی است.

روی این مرداب، یک جنبنده پیدا نیست!

آفتاب از اینهمه دلمردگی ها روی گردان است.

بال پروازمان بسته است.

هر صدایی را زبان بسته است.

زندگی سر در گریبان است!

این قناری های شیرین کار،

آسمان شعرتان از نغمه ها سرشار،

ای خروشان موج های مست!

آفتاب قصه هاتان گرم!

چشمه آوازتان تا جاودان جوشان!

شعر من می میرد و هنگام مرگش نیست

زیستن را - در چنین آلودگی ها - زاد و برگش نیست

ای تپش های دل بی تاب من!

ای سرود بی گناهی ها،

ای تمناهای سرکش!

ای غریو تشنگی ها

در کجای این ملال آباد

من سرودم را کنم فریاد؟

در کجای این فضای تنگ بی آواز

من کبوترهای شعرم را دهم پرواز؟

شعری از مژگان شفا

یک موی تو برابر دنیا نمی کنم

چشمم به روی هیچ کسی وا نمی کنم

دینم ربودی و دلکم را فروختی

بیهوده  هی نگوی که یغما نمی کنم

یوزار سیف خوشگل من باش زانکه من

غیر از تو وصف صورت زیبا نمی کنم

هر چهار شنبه را کمکی  نذر می دهم

جز تو درون روضه تمنا  نمی کنم

روبند خویش صدقه روی تو میکنم

حاشا نگو که هیچ تماشا نمی کنم

میمیرم آن دمی که تو آیی کنار من

جز مهر تو  به سینه خود جا نمی کنم

بودای  بامیان دلم را فرو مریز

هر گز نگو به کوی تو ماوا نمی کنم

گم گشته ام به مثل دل خویش در غمت

از من دلم مجوی که پیدا نمی کنم

   عزیزم

قلب من رو به تو پرواز می کند...

 مرا ببخش ! از این جرم بزرگ که دوستی است و جنایت ها به مکافات آن رخ می دهد چشم

بپوشان ؟ اگر به تو «عزیزم» خطاب کرده ام ، تعجب نکن . خیلی ها هستند که با قلبشان مثل آب

یا آتش رفتارمی کنند .

عارضات زمان ، آن ها را نمی گذارد که از قلبشان اطاعات داشته باشند و هر اراده ی طبیعی را

در خودشان خاموش می سازند .

اما من غیر از آن ها و همه ی مردم هستم . هر چه تصادف و سرنوشت و طبیعت به من داده ،  

به قلبم بخشیده ام .

و حالا می خواهم قلب سمج و ناشناس خود را از انزوای خود به طرف تو پرتاب کنم و این خیال

مدت ها است که ذهن مرا تسخیر کرده است .

می خواهم رنگ سرخی شده ، روی گونه های تو جا بگیرم یا رنگ سیاهی شده ، روی زلف تو

بنشینم.

 من یک کوه نشین غیر اهلی ، یک نویسنده ی گمنام هستم که همه چیز من با دیگران مخالف و

تمام اراده ی من با خیال دهقانی تو ، که بره و مرغ نگاه داری می کنید متناسب است.

بزرگ تر از تصور تو و بهتر از احساس مردم هستم ، به تو خواهم گفت چه طور..اما هیهات

که بخت من و بیگانگی من با دنیا ، امید نوازش تو را به من نمی دهد ، آن جا در اعماق تاریکی

وحشتناک خیال و گذشته است

که من سرنوشت نامساعد خود را تماشا می کنم.

دوست کوه نشین تو

پرویز قرین  

این برگ سبز تحفه درویش کن قبول

در خانه فقیر تو دیبه چه میکنی

فرارسیدن عید سعید فطر بر همه باز دید کننده گان وبلاگ مبارک باد

                                        پرویز قرین مدیر وبلاگ

على امشب چرا بهر عبادت بر نمى‏خيزد؟

چرا شير خدا از بهر طاعت‏بر نمى‏خيزد؟

خداجوئى كه از ياد خدا يكدم نشد غافل

چه رو داده كه از بهر عبادت بر نمى‏خيزد

از آن ضربت كه بر فرق على زد زاده ملجم

يقين دارم كه از جا، تا قيامت‏بر نمى‏خيزد

به محراب دعا در خون شناور گشته شير حق

دگر بهر دعا آن ابر رحمت‏بر نمى‏خيزد

ز كينه ابن ملجم آتشى افروخت در عالم

كه زين آتش بجز دود ندامت‏بر نمى‏خيزد

طبيب آن زخم سر را ديد و گفتا با غم و حسرت

على ديگر از اين بستر سلامت‏بر نمى‏خيزد

نهد سر هر كسى بر آستان مرتضى(خسرو)

ازاين درگاه تا روز قيامت‏بر نمى‏خيزد

سيد محمد خسرو نژاد

یاعلی

محراب کوفه امشب در موج خون نشسته

یا عرش کبریا را سقف و ستون شکسته

سجاده گشته رنگین از خون سرور دین

یا خاتم النبیین، یا خاتم النبیین

از تیغ کینه امشب فرقی دو نیم گردید

رفت آن یتیم پرور، عالم یتیم گردید

دیگر نوای تکبیر از کوفه بر نیامد

نان آور یتیمان دیگر ز در نیامد

غمخوار دردمندان امشب شهید گردید

امشب جهان ز فیض حق ناامید گردید

تنها نه خون به محراب از فرق مرتضی ریخت

امشب شرنگ بیداد در کام مجتبی ریخت

امشب به کوفه بذر کفر و ضلال کِشتند

مرغان کربلا را امشب به خون کشیدند

تیغ نفاق امشب بر فرق وحدت آمد

امشب به نام سجاد خط اسارت آمد

امشب به محو خادم، خائن دلیر گردید

آری برادر امشب زینب اسیر گردید

باب عدالت امشب مسدود شد بر انسان

امشب بنای وحدت در کوفه گشت ویران

امشب جهان ز فیض حق ناامید گردید

امشب بنام قرآن، قرآن شهید گردید

سجاده گشته رنگین از خون سرور دین

یا خاتم النبیین، یا خاتم النبیین

زير بـاران با ياد تو ميروم

 بـراي لحـظه هـاي شادمانه

  اما افسـوسازدرك زمانه

رمضان اسمى از اسماء الهى مى‏باشد و نبايست‏به تنهائى ذكر كرد مثلا بگوئيم، رمضان آمد يا

رفت، بلكه بايد گفت ماه رمضان آمد، يعنى ماه را بايد به اسم اضافه نمود، در اين رابطه به

سخنان حضرت امام محمد باقر (عليه السلام) گوش فرا مى‏دهيم.

رمضان از اسماء الله است

هشام بن سالم نقل روايت مى‏نمايد و مى‏گويد: ما هشت نفر از رجال در محضر حضرت ابى

جعفر امام باقر (عليهما السلام) بوديم، پس سخن از رمضان به ميان آورديم.

فقال عليه السلام: لا تقولوا هذا رمضان، و لا ذهب رمضان و لا جاء رمضان، فان رمضان اسم

من اسماء الله عز و جل لا يجيى و لا يذهب و انما يجيى‏ء و يذهب الزائل و لكن قولوا شهر

رمضان فالشهر المضاف الى الاسم و الاسم اسم الله و هو الشهر الذى انزل فيه القرآن، جعله الله

تعالى مثلا و عيدا و كقوله تعالى فى عيسى بن مريم (عليهما السلام) و جعلناه مثلا لبنى اسرائيل.

⁽¹⁾

امام عليه السلام فرمود: نگوئيد اين است رمضان، و نگوئيد رمضان رفت و يا آمد، زيرا

رمضان نامى از اسماء الله است كه نمى‏رود و نمى‏آيد كه شى‏ء زائل و نابود شدنى مى‏رود و

مى‏آيد، بلكه بگوئيد ماه رمضان، پس ماه را اضافه كنيد در تلفظ به اسم، كه اسم اسم الله مى‏باشد،

و ماه رمضان ماهى است، كه قرآن در او نازل شده است، و خداوند آن را مثل و عيد قرار داده

است همچنانكه پروردگار بزرگ عيسى بن مريم (سلام الله عليهما) را براى بنى اسرائيل مثل

قرار داده است، و از حضرت على بن ابى طالب (عليه السلام) روايت‏شده كه حضرت فرمود:

«لا تقولوا رمضان و لكن قولوا شهر رمضان فانكم لا تدرون ما رمضان‏» ⁽²⁾ شما به راستى

نمى‏دانيد كه رمضان چيست (و چه فضائلى در او نهفته است).

واژه رمضان و معناى اصطلاحى آن

رمضان از مصدر «رمض‏» به معناى شدت گرما، و تابش آفتاب بر رمل... معنا شده است،

انتخاب چنين واژه‏اى براستى از دقت نظر و لطافت‏خاصى برخوردار است. چرا كه سخن از

گداخته شدن است، و شايد به تعبيرى دگرگون شدن در زير آفتاب گرم و سوزان نفس و تحمل

ضربات بى امانش،زيرا كه رمضان ماه تحمل شدائد و عطش مى‏باشد، عطشى ناشى از آفتاب

سوزان يا گرماى شديد روزهاى طولانى تابستان.

و عطش ديگر حاصل از نفس سركشى كه پيوسته مى‏گدازد، و سوزشش براستى جبران ناپذير

است.

در مقايسه اين دو سوزش، دقيقا رابطه عكس برقرار است، بدين مفهوم كه نفس سركش با چشيدن

آب تشنه‏تر مى گردد، وهرگز به يك جرعه بسنده نمى‏كند، و پيوسته آدمى را در تلاش خستگى

ناپذير جهت ارضاى تمايلات خود وا مى‏دارد. و در همين رابطه است كه مولوى با لطافت

هرچه تمامتر اين تشبيه والا را به كار مى‏گيرد و مى‏گويد:

آب كم جو تشنگى آور به دست تا بجوشد آبت از بالا و پست تا سقا هم ربهم آيد جواب تشنه باش

الله اعلم بالصواب زين طلب بنده به كوى حق رسيد درد مريم را به خرما بن كشيد

اما از سوى ديگر، عطش ناشى از آفتاب سوزان سيرى پذير است، و قانع كننده.

        فرا رسیدن ماه ضیافت بر همگان مبارک باد!!!           

                        
قاصدك ! هان ، چه خبر آوردي ؟

از كجا وز كه خبر آوردي ؟
 

خوش خبر باشي ، اما ،‌اما

گرد بام و در من
 

بي ثمر مي گردي

انتظار خبري نيست مرا
 

نه ز ياري نه ز ديار و دياري باري

برو آنجا كه بود چشمي و گوشي با كس
 

برو آنجا كه تو را منتظرند

 قاصدك

در دل من همه كورند و كرند
 

دست بردار ازين در وطن خويش غريب
 

قاصد تجربه هاي همه تلخ

 با دلم مي گويد

 كه دروغي تو ، دروغ

 كه فريبي تو. ، فريب

 قاصدك هان ، ولي ... آخر ... اي واي

 راستي آيا رفتي با باد ؟

با توام ، آي! كجا رفتي ؟ آي

راستي آيا جايي خبري هست هنوز ؟

مانده خاكستر گرمي ، جايي ؟

 در اجاقي طمع شعله نمي بندم خردك شرري هست هنوز ؟

 قاصدك

ابرهاي همه عالم شب و روز

 در دلم مي گريند

هر شب٬

به سراغ دل تو می آیم

چون شمع چراغ دل تو

می آیم

من

٬ شعر تمام واژه های دردم

                       از خرمن باغ دل تو٬

می آیم

دهانت را می بویند

مبادا گفته باشی دوستت دارم

دلت را می بویند

مبادا شعله ای در آن نهان باشد

روزگار غریبی است نازنین

و عشق را کنار تیرک راه

بند تازیانه می زنند

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

در این بن بست کج و پیچ و سرما

آتش را به سوخت بار سرود و شعر فروزان می دارند

به اندیشیدن خطر مکن

روزگار غریبی است نازنین

آن که بر در می کوبد شبا هنگام به کشتن چراغ آمده است

نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

آنک قصابان اند بر گذرگاه ها

مستقر با کنده و ساتوری خون آلود

روزگار غریبی است نازنین

و تبسم را بر لبها جراحی می کنند

و ترانه را بر دهان

شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

کباب قناری بر آتش سوسن و یاس

روزگار غریبی است نازنین

ابلیس پیروز مست سور عزای ما را بر سفره نشسته است

خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد

سکوت نکرده ام که فراموشت کنم. نمی خواهم که از یادم بروی.

اشک نمی ریزم تا لحظه های نبودنت را ابری کنم.

تنها...تنها لحظه های با تو بودن را مرورمی کنم

و به تو می اندیشم در ابدیت لحظه ها

نمی دانی چه غمگینم در این تاریکی شب ها

نمی دانی که چه بی تابانه دلگیرم

گاهی عاشقانه با خیالی در تب رویایی

تو آرام می گیرم

گفت: فرق رويا با آرزو چيست ؟

گفتم :آرزو يک حقيقت نزديک است

ولي رويا يک آرزوي شيرين دست نيافتني .

گفت :من رويا هستم يا آرزو؟

گفتم: رويايي که به حقيقت پيوستن آن يک آرزوي شيرين است

گاهي آرزو مي کنم...

کاش لبخندهايت آنقدر زيبا نبودند که امروز آرزوي

ديدن يک لحظه................

فقط يک لحظه از لبخندهاي عاشقانه ات را داشته

باشم!

کاش چشمان معصومت به چشمانم خيره نمي شد

تا امروز.........

چشمان من به ياد آن لحظه بهانه گيرند و اشک

بريزند!

کاش حرف هاي دلم را برایت نگفته بودم تا امروز با

خود نگويم..........

آخر او که ميدانست چقدر دوستش دارم!!!!

کاش هرگز نمي ديدمت تا امروز غم نديدنت را نمی کشیدم