یک تبسم کافیست

دیل مَه موشه که بوروم ده وطن خو

ده بیخ مردمای خوب و قن خو

بوروم بیل و کولینگ خوره گرفته

سَوُزّ کَنم کو و دشت و دمن خو

بوروم قد آتی یی پیر و ضعیف خو

آو دیریی زیمینا و چمن خو

بوروم گل کیشت کنم ده پیش خانه

خوش بوی کنوم کُل جای ره به تن خو

بوروم باد از کُلِ کارای خانه

دوبیتی بوگیم بلدی گلبدن خو

وطن خو دوست دیروم ما تا قیامت

اِیره نوشته مونوم بَلی کفن خو

اگه ماره بوگیَن چیکه ایتر نی

آزاد موگیم بلدی اونا سخن خو

شومو ره چیز غرض بورید سُون کار خو

مه عاشیقوم عاشیق اِیّ وطن خو

اگه بایَن قد مه زامت بِکیشَن

نان بوته میدیم و هم چای و قَن خو

اگه نه از مه واری بَد نباشه

قد ریشمه پید مونوم مَیّروم ده بَن خو

ما استوم روز و شاو قرین مَردوم

اونای که کار مونه بلدی وطن خو

پرویز قرین

کابل

۱۶/۱/۱۳۸۹