مرا بساز

زیبا! بیا و محو جمالت مرا بساز
آماج واژه های خرابت مرا بساز

از گوشه های ناب لبان اناری ات
با یک، دو جام غرق شرابت مرا بساز

یک کعبه شو برای زیارت نمودنم
ریسمان دَور دَوری طوافت مرا بساز

هر کاری زشتی به جهان میکنی، بکن
خورجینک سیاه گناهت مرا بساز

خوش می شوم از اینکه نِهم سر به پای تو
گردی میان کوچه و راهت مرا بساز

شوخی مکن عزیز دلم با غریبه ها
طنزی برای خنده ی نازت مرا بساز

گر آدمی، فرشته یی یا یک ملایکه
با من بمان و نام و نشانت مرا بساز

پ.قرین
کابل

بخندیم

هی!

بیا باهم،

بلند بلند بخندیم

آنقدر که،

صدای خنده هایمان تا هفت کوچه برود

شاید آدم ها

گمان کنند، ما خوشبختیم!

بخند با من...

بلند بلند...